کامنت نیوز: ممکن است در ایران همچنان از تاکید بر پایین بودن نسبت مالیات به تولید ناخالص داخلی و صحبت از ضرورت افزایش مالیات سخن گفته شود. مساله و مشکل اقتصاد ایران اینگونه حل نمیشود که فلان مالیات بر فلان مسکن فلان معامله فلان نهاد وضع شود. دولت ها با محدودیت مادی مواجه نیستند. وقتی بانک ها به میزان ضریب فزاینده از هر واحد سپرده خلق پول می کنند چگونه میتوان محدودیت مادی را قبول کرد. نظریه های توسعه که تلاش های خود را بر افزایش پس انداز برای افزایش سرمایه فیزیکی گذاشتند از چند منظر مسیرهای اشتباه نظری را پیمودند:

۱- باوراندن محدودیت منابع مادی، این اشتباه است.

۲- این تصور که توجه به سرمایه فیزیکی امری درست است نیز امری اشتباه است.

اقتصاد نتیجه حمایت نیست بلکه اقتصاد خود حمایت است و لذا ماهیت حمایت تعیین کننده است.

در اقتصاد ایران مرتب بر وضع مالیات بر سوداگری صحبت میشود از کم بودن کمیت مالیات نیز صحبت میشود دو نکته در این ارتباط می توان گفت:

۱- مقدم کردن مالیات بر تولید یعنی کاهش تولید و بازگشت به نظریه های توسعه ۱۹۵۰

۲- سوداگری را جریمه کنید ولی بستر آن را از بین نبرید، آن جریمه اثر روانی خود را از دست میدهد. سوداگری معلول بستری است که انتظارات آن را ایجاد کرده است.

بستر های ایجاد شونده سوداگری عدم حمایت درست از تولید است.

اگر کشورهای دنیا میتوانند مالیات به میزان کمی بیشتر دریافت کنند به این علت است که درآمد سرانه خود را هشت برابر درآمد سرانه ایران قرار داده اند.

مقدم کردن مالیات بر تولید اشتباه است و منجر به افزایش سوداگری میشود.

جریمه کردن بر سوداگری کمک به از بین بردن بستر سوداگری نمی کند.

ضرورت فعلی اقتصاد ایران حمایت از اقتصاد در ماهیت درست است.

سرانه تولید ملموس در اقتصاد ایران در اختلاف کمتری با سرانه درآمد است که تایید کننده ماهیت نادرست حمایت در اقتصاد ایران است.

اولین پیامد سیاست پولی مرتبط با تولید، افزایش تولید است که ماهیت درست عرضه این هدف گذاری کمک به کاهش قیمت ها میکند. انتظارات اثرپذیری خود از عرضه و تقاضا کاهش داده و قیمت ها از حمایت و اعتماد به دولت تبعیت میکند.

گزارش های مرتبط:

بالاخره ایرانیان چهل برابر مالیات بیشتر پرداخت می کنند یا فلان درصد کمتر مالیات پرداخت می کنند؟