و اما بعد

از نگاه اول مقایسه ای افزایش نرخ ارز، ارادی و غیر ناچاری بودن افزایش نرخ ارز برای ایران است. ارادی بودن غیر ناچاری افزایش نرخ ارز وقتی تقویت می شود که افزایش ارز باعث تورم شود. چون جلوی تورم مرتبط با افزایش ارز ارادی ناچاری با استراتژی جایگزینی واردات گرفته شد ( استراتژی جایگزینی واردات جلوی افزایش ارادی ناچاری نرخ ارز و به تبع تورم ارادی ناچاری را گرفت) و حفظ وابستگی به ارز ، یک وابستگی دیگر یا جدید ارادی غیر ناچاری و تورم آن هم تورم ارادی است.

ضمیمه:

الف: تعاریف:

وابستگی ارز پربیشی:

 احتمال فشار بر ترازپرداخت ها ناشی از وابستگی از نگرانی های رائول پربیش برای اقتصاد آرژانتین بود. این اقتصاد دان توصیه به اتخاذ سیاست جایگزینی واردات کرد. وابستگی پربیشی اشاره به وجود وابستگی به واردات کالاهای نهایی و افزایش نرخ ارز ارادی ناچاری برای تامین نیاز به واردات دارد.[۱]

وابستگی به ارز غیر پربیشی: ممکن است یک کشور از طریق سیاست پرداخت ارز یارانه ای به تولید کنندگان وابستگی به ارز را ایجاد کند چرا که عملا سیاست پرداخت ارز یارانه در کالاهای اختصاص یافته، مزیت اقتصادی تولید داخلی آن را از بین می برد. از آنجهت که ممکن است استراتژی جایگزینی واردات انجام شده باشد، نمی توان این وابستگی به ارز را مانند وابستگی پربیشی معرفی کرد. این وابستگی از طریق سیاست ارز یارانه ای انجام شده است. وابستگی به ارز یک وابستگی جدید است چرا که وابستگی به واردات موضوع ادبیات وابستگی پربیش بود. وابستگی به واردات به عنوان تورم وارداتی و مولفه تورم ساختاری علت تورم معرفی می شود. در حالی که وابستگی به ارز می تواند در قالب تورم فشار هزینه معرفی شود یعنی تورم وارداتی که در قالب تورم فشار هزینه عمل می کند.

[۱] پربیش در سال ۱۹۴۹ بحث می‌کند که چگونه بدتر شدن شرایط تجارت کشورهای پیرامونی را مجبور می‌کند هر چند وقت یک‌بار ارزش پول خود را کاهش دهند. این کاهش ارزش مکرر کالاهای وارداتی را گران‌تر می‌کند و فشارهای تورمی اساسی را برای گسترش در اقتصاد ایجاد می‌کند. تنها توسعه اقتصاد و در نتیجه تنوع تولید می تواند از شروع این مکانیسم جلوگیری کند(فونتین ۲۰۲۲).

ب: دقت که افزایش نرخ ارز نیجریه یا پاکستان یک خط صاف نیست وقتی ایران اضافه شد به خط صاف تبدیل شد