کامنت نیوز: قاعدتاً بین بیکاری و اشغال افراد ترجیح میدهند اشغال را انتخاب کنند. اگر دولت به دلایلی بیکاری داوطلبانه را تحت حمایت مالی قرار دهد قاعدتاً انتظار آن است که تمایل به اشتغال کاهش یابد. اگر افراد این یقین را نیز دریافت کنند که در صورت پذیرش بیکاری داوطلبانه پس از مدتی معین میتوانند به شغل قبلی خود برگردند بعید است افرادی باشند که همچنان تمایل به رفتن سر کار داشته باشند. ایالات متحده سیاست حمایتی خود برای کاهش آمار کرونا در پیش گرفت و با هدف گذاری حمایت از کارگران در ازای درخواست بیکاری داوطلبانه حق مستمری حمایت خوب برای آنها وضع کرد. با این حال افراد نگران آینده پس از کرونا بودند که آیا میتوانند به شغل خود برگردند یا خیر؟ متاسفانه درگیری های ترامپ کنگره سنا و غیره در مساله استمرار حمایت ها و غیره شرایط نااطمینان برای کارگران ایالات متحده در مورد استمرار حمایت ها ایجاد کرده است. این مساله میتواند در تصمیم کارگران تغییر جدی ایجاد کرده و تقاضای بیکاری داوطلبانه را کاهش دهد. این که ایالات متحده در تصمیم گیری حمایتی خود تزلزل نشان میدهد هم به ضرر اقتصاد این کشور تمام خواهد شد و هم در شرایط کرونا آنها را از رسیدن به اهداف مطلوب تر دور می کند. در ایران اعلام شده است ۹۷۰ هزار نفر بر اثر کرونا شغل خود را از دست داده اند. در آمریکا بیکاری داوطلبانه هفتگی یک میلیون نفر است که این رقم با کل بیکاری اجباری در ایران برابری می کند. نکته دیگر اینجاست که آماری که ایالات متحده از بیکاری داوطلبانه اعلام کرده است مربوط به کارگران است که کمترین تاثیر از کرونا را دریافت میکنند چرا که وضعیت فروش کالاهای تولیدی ملموس همچنان استمرار دارد منتهی نه از فروشگاه ها بلکه به صورت سفارش های اینترنتی. یعنی در شرایطی آمار بیکاری داوطلبانه هفتگی در آمریکا یکسان با آمار بیکاری اجباری کل ایران بوده است که آمار بیکاری داوطلبانه میتواند بیشتر از این با محاسبه بخش خدمات نیز باشد. اینجا یک سوالی مطرح است؟ این که چرا در آمریکا که سیاست درست حمایت از کارگران را هدف قرار داد در تکمیل این حمایت، از حفظ اشتغال پس از کرونا سخن نگفت تا طرح حمایت خود را تضمین شده تر برای کارگران قرار دهد؟ در مورد ایران نیز این سوال است که چرا برنامه ای برای حمایت داوطلبانه از بیکاری داوطلبانه انجام نشده و دنبال نمیشود؟

فایننشال تایمز در مورد کاهش تقاضا برای بیکاری داوطلبانه نوشت:تعداد آمریکایی هایی که به طور فعال کمک های بیکاری دولت را تقاضا می کنند در عرض سه هفته ۲٫۷ میلیون نفر کاهش یافته است. ادعاهای مداوم در هفته منتهی به ۳ اکتبر ۱۰ میلیون بود که نسبت به ۱۱٫۲ میلیون در هفته قبل کاهش داشت. نرخ بیکاری بیمه شده ، که معیار متفاوتی برای بیکاری محسوب می شود ، از ۷٫۷ درصد به ۶٫۸ درصد کاهش یافت. این رسانه هم چنین در مورد علت کاهش تقاضای بیکاری داوطلبانه این چنین نوشت: تقاضاهای جدید برای کمک به بیکاری ایالات متحده هفته گذشته افزایش یافت و تقریبا ۹۰۰۰۰۰ نفر افزایش یافت ، در حالی که نگرانی از بازگشت بازار کار متوقف شده است زیرا کاخ سفید و دموکرات ها در مورد محرک جدید قبل از انتخابات ریاست جمهوری درگیر شده اند.

در ایران، بابایی، رئیس فراکسیون کارگری مجلس از بی‌کار شدن ۹۷۰ هزار نفر بر اثر اپیدمی کوید ۱۹ براساس آمارهای اعلام شده وزارت کار خبر داد.

نتیجه گیری: در شرایط کرونا بهتر است حمایت از بیکاری داوطلبانه به جای حمایت از بیکاری اجباری مطرح شود. حمایت از بیکاری داوطلبانه میتواند به عنوان بخشی از اقتصاد در بخش خدمات و کارگران اعلام و دنبال شود. مزیت های این امر آن است که اولاً وضعیت اقتصاد دچار کاهش رفاه اقتصادی و کاهش نقدینگی نمیشود و دوماً آمار مرگ و میر به علت کاهش ترس از کتمان بیماری کاهش می یابد. در گزارشی دیگر کامنت نیوز کمیت و ماهیت حمایت از کارگران در ایران و ایالات متحده را مورد مقایسه قرار داد.

گزارش های مرتبط:

گزارش فایننشال تایمز از بسته های حمایتی ایالات متحده برای اشتغال

گزارش اکونومیست از حمایت کارگران ایالات متحده

گزارش مقایسه بین حمایت در ایران و ایالات متحده

گزارش از سردرگم سازی استمرار بسته های حمایتی در ایالات متحده