کامنت نیوز: کاهش جریان نقدینگی در جامعه سبب رکود فعالیت های اقتصادی میشود. رکود فعالیت های اقتصای سبب افزایش بیکاری میشود و در شریاط کرونا افزایش بیکاری آمار مرگ و میر و ابتلا را افزایش میدهد. اگر جریان نقدینگی نیز کاهش پیدا نکند یعنی اقتصاد در رکود قرار نگیرد باز هم آمار ابتلا و مرگ و میر افزایش پیدا میکند. بنابراین راه کار حمایت از اقتصاد است. اجزاء و مصادیق این حمایت، حمایت از بیکاری داوطلبانه حمایت از بیکاری اجباری حمایت از کارفرمایان و غیره است. این سیاست ها را نمیتوان در قالب سیاست ریاضت اقتصادی نام گذاری کرد. به نظر میرسد بانک جهانی و صندوق بین المللی پول چشم بسته غیب گفته اند. این دو نهاد تاریخ دفن سیاست ریاضت اقتصادی را صادر کرده و گفته اند به هیچ وجه توصیه به ریاضت اقتصادی نمی کنیم. مخالفین آنها می گویند این صحبت صندوق و بانک جهانی برای پرداخت وام به کشورها است که در نهایت این کشورها اگر الان ریاضت اقتصادی را دنبال نکنند برای بازپرداخت وام مجبور به افزایش مالیات و غیره برای بازپرداخت وام خواهند شد. ولی چرا کشورها در شرایط کویید ۱۹ باید در این فکر افتند که ریاضت اقتصادی را در پیش بگیرند؟ کویید ۱۹ بیش از آنکه بحران برای درآمد های دولت در وادی امر ایجاد کند برای درآمد های مردم ایجاد کرده است و هیچ توجیه در اجرای ریاضت اقصادی نیست که هم وضعیت اقتصاد را بدتر می کند هم نیاز به کسب درآمد و حضور در اقتصاد را افزایش و کویید ۱۹ را تشدید میکند که صندوق بین المللی پول و بانک جهانی پرچم داری مخالفت با ریاضت اقتصادی را بیان کرده اند. وقتی فهم میشود که نیاز به حمایت از اقتصاد است دو سیاست گذاری داخلی و یک سیاست گذاری خارجی (همان وام گیری) مطرح میشود. صندوق بین المللی پول و بانک جهانی سیاست پولی را ناکارمد توصیف کرده اند دلالت آنها استفاده ای که از سیاست پولی برای عبور از بحران ۲۰۰۸ انجام شد می باشد. وقتی سیاست پولی کنار گذاشته شود یک سیاست داخلی (سیاست مالی) و یک سیاست خارجی(وام خارجی) باقی می ماند. هر دو این سیاست ها ایجاد بدهی می کند. الان نوبت به آن است که بانک جهانی و صندوق بین المللی از این سخن گویند که نیاز نیست برای بدهی که ایجاد میشود نگران باشید… همچنان یک سوال اصلی برای خوانندگان میتواند باقی بماند؟ چرا سیاست پولی بهتر از سیاست مالی نیست در شرایط ای که سیاست پولی ایجاد بدهی نمیکند و میتواند به صورت بدون بهره ابزار حمایت از اقتصاد باشد واقتصاد را از هرج و مرج و تبعیت قیمت از عرضه و تقاضا خارج کند؟

فایننشال تایمز ۱۶ اکتبر ۲۰۲۰: ریاضت اقتصادی باید به طور کامل دفن شود: این هفته ای بود که شاهد تشییع جنازه ریاضت بودیم. کسانی که قبلاً در محراب آن عبادت می کردند اکنون از کشورها می خواهند که این امر را به کناربگذارند. با پایان یافتن جلسات سالانه صندوق بین المللی پول و بانک جهانی در واشنگتن در آخر هفته ، بسیاری از چهره های ارشد در رده های بالای – و در بخش های تحقیقاتی – این موسسات از اتخاذ سیاست مالی کشورها سخن می گویند. کارمن رینهارت ، مورخ برجسته اقتصادی که اکنون اقتصاددان ارشد بانک جهانی است ، به کشورها توصیه می کند که در طی همه گیر شدن بیماری ، وام های زیادی بگیرند. “در حالی که بیماری بیداد می کند ، شما چه کار دیگری می خواهید انجام دهید؟” رئیس صندوق بین المللی پول به الهام از داستان نویسان روسی فیودور داستایوسکی رسید ، گفت: “فقط یک چیز مهم است – اینکه بتوانید جرات کنید”.صندوق بین المللی پول تخمین می زند که کشورها تاکنون به میزان ۱۲ درصد از تولید ناخالص داخلی جهانی در سال ۲۰۲۰سیاست مالی حمایت از اقتصاد را انجام داده اند.تردیدی وجود ندارد که دهه ۲۰۱۰ تقریباً برای همه اقتصادهای سراسر جهان دهه دشواری بود.بیشتر به این دلیل که سیاست پولی مهمات لازم برای تحریک اقتصادی کافی را نداشت.سیاست های پولی به سادگی نمی توانست افزایش یابد و مدیریت ای مانند سیاست مالی داشته باشد.سرانجام ، پس از شرایط دشوار ۲۰۱۰ دیگر هیچ تمایل به ریاضت اقتصادی وجود ندارد.در انگلیس ، دولت محافظه کار بوریس جانسون ریاضت اقتصادی را به عنوان راهی برای حل مشکلات کشور رد کرد و حتی در آلمان ، سیاستمداران مانند پیتر آلتمایر وزیر اقتصاد به برنامه های حمایتی خود و استمرار آن افتخار میکند. بنابراین حال که رویکرد درست سیاست مالی دنبال شده است کشورها نگرانی بدهی ها نباشند. رشد اقتصادی بیشتر از رشد بدهی ها درآینده بدهی های فعلی را جبران میکند.زیرا اقتصاد احتمالاً سریعتر از سود بدهی رشد خواهد کرد.

ضمیمه:

قبل تر اکونومیست با استناد به وجود رکود در یک دهه گذشته و اعمال سیاست پولی، بین سیاستپولی و رکود ارتباط ععلی معلولی نیز برقرار کرده بود. البته طبق آمار های بانک جهانی رشد سالانه تولید ناخالص داخلی جهان به سرعت از بحران مالی ۲۰۰۸ عبور کرده و مجدد به نرخ های سابق خود بازگشت پیدا کرده است. از این رو نمیتوان یک دهه پیش را منطبق بر رکود جهانی قرار داد. معمولاً به اثرات مثبت سیاست پولی اشاره نمیشود سوای اینکه در مقاله ای از اکونومیست از ارتباط یک پدیده ای که وجود نداشت به عنوان معلول ای از سیاست پولی یاد شد(مقاله ۳۰سپتامبر ۲۰۲۰ اکونومیست).