تصور اولیه خرید ارز و سکه است!(دیگر توان برای خرید مسکن و زمین نیست) درست است؟ تصور اولیه این است که خرید ارز و سکه یک فعالیت اقتصادی محسوب میشود. در حالیکه اگر شما ارز و سکه بخرید با مشکل فروش مواجه خواهید شد. باید اول زمین بازی شناخته شود. در ایران زمین بازی توسط صاحبان اصلی بانک های ایران به وجود آمده است. آنها در تجارت خلق پول از تک تک واحد های سپرده گذاری شده، خریدار ارز و سکه و زمین و قیمت گذار بر آن شده اند. ریال به ریال خلق نقدینگی هایی که انجام داده اند از مردم بازپس گرفته اند. شما دیده اید که بانک! یک ریال حمایت بلاعوض انجام دهد؟ یعنی بگوید اصل پول را نمیخواهد برگردانید! امروز در ایران حمایت بلاعوض وام با بهره های ۴ درصد تعریف میشود! بگذریم! تجارت پول در افزایش مالکیت نقدینگی بانکها سرریز پیدا کرده است. فقط خود بانک ها هستند که میتوانند مشتری برای خرید خانه ها و زمین ها به قیمت های بازار باشند. مردم اگر به فکر سرمایه گذاری هستند به جیب شهروندان فکر کنند. قیمت های امروز دارایی های کاغذی شما را افزایش می دهد نه جیب ها را. بگذارید از جریان اقتصادی که حاکم بر فعالیت های اقتصادی مردم شده است صحبت کنیم. جریان نقدینگی چگونه جریان دارد؟ شما یک وام از بانک می گیرید چون طرح توجیه خوب برای ساخت یک کارخانه دارید. تمام وام ها به تولیدکنندگان مواد اولیه داده میشود و شما سپس کارخانه خود را احداث می کنید و شما مسئول بازپرداخت اصل و فرع وام می شوید. سراغ فعالیتی بروید که نیاز به تبلیغات نداشته باشد. آن تولید کننده مواد اولیه بدون اینکه درخواست وام کند اصل وام را دریافت کرد! ولی آنکه تقاضای وام کرد همه آنرا از دست داد و مسئول گرفتن اصل و فرع از مردم هم شد! پس تولید کننده مواد اولیه کسب و کار مناسبی است؟ اگر شما کسب و کار تولید خانگی را فراگیرید و تولید کننده و فراهم کنند مواد اولیه این امر باشید چقدر می توانید امیدوار به آن کسب و کار شوید؟ قیمت پنیر قیمت تولید غذا در زندگی شهری ایران افزایش یافته است. اگر شما تولید کنننده مواد اولیه برای تولید پنیر و غذا شوید؛ آیا مسیر مناسبی برای کسب و کارتان توانسته اید پیدا کنید؟ سعی کنید در کسب و کاری که قرار است در جایگاه تولید کننده مواد اولیه شما را قرار دهد بیش از آنکه وابسته به تکنولوژی وارداتی باشید متکی به ایده و خلاقیت شما باشید. در ادامه گزارشی از ایجاد بازاری برای نگهداری گاو و گوسفند در زندگی شهری می آید. این مقاله ازطرح هر چند منیزل یک گاو! صحبت میکند. طرح هر چند منزل یک گاو این امکان را فراهم می کند که شیر پنیر کره چند خانوار تامین شود. مصرف کننده در این طرح در صورتی رضایت خواهد داشت که تمام زوایای این مساله مانند عدم وابسته بودن هزینه های جاری به پارامتر های بیرونی دیده شده باشد:

گزارشی که در ادامه می آید از سام بلوک است که در سال ۲۰۱۹ در https://thecounter.org منتشر شده است.

وقتی ناظران شهری اجازه ورود حیوانات مزرعه را می دهند:مقررات بزها و گاوها در آلبوکرک: برخی از داده ها را در نظر بگیرید: بیش از ۲۹۰۰۰ باغ جامعه در بزرگترین شهرهای کشور وجود دارد که سالانه صدها مورد به آنها اضافه می شود. آمریکایی ها ، بسیاری از آنها ساکنان شهر ، اکنون سالانه بیش از یک میلیارد دلار در ۸۷۰۰ بازار کشاورزان در سراسر کشور هزینه می کنند. و رستوران های شهر تهیه منابع محلی بیش از آنکه از سوپرمارکت ها خریداری کنند از منابع محلی خرید انجام میدهند و دیگر تولید کنندگان مواد محلی شهری نیازی نیست به خریداران نهادی مانند سفره خانه های مدرسه ، هتل ها ، بیمارستان ها و دانشگاه ها رجوع کنند.

این همه خوب و خوب است ، و فکر پرورش غذا درست در حیاط خانه شما حتی ممکن است لبخندی گرم و دامدارانه را تحریک کند. در سالهای اخیر ، هنگامی که ساکنان شهر در مسیر کشاورزی شهری گام برداشته اند ، همراه آنها حیوانات مزرعه نیز آمده اند. بیشتر این کشاورزان شهری در حال پرورش مرغ بوده اند – ۱۳ میلیون آمریکایی آنها را در حیاط خانه خود میزبانی می کنند. اما در برخی از شهرهای سراسر آمریکا ، قوانینی در مورد کتابها وجود دارد که اجازه حیوانات بزرگتر را نیز می دهد – مانند بزها در اوکلند ، کالیفرنیا ، گاوها در شارلوت ، کارولینای شمالی و خوک ها در کانزاس سیتی ، میسوری.

باتلر می گوید که دولت های محلی در اواخر سال ۲۰۰۰ علاقه مند به تنظیم حیوانات مزرعه در محدوده شهر شدند ، زیرا کشاورزی شهری و غذاهای محلی تحت نوزایی قرار داشتند. بر اساس مقاله ای در سال ۲۰۱۱ در قانون بررسی قانون کانکتیکات ، بین سالهای ۲۰۰۷ و ۲۰۱۰ ، بیش از ۱۰۰ فرد محلی قوانین مرغ حیاط خانه را اضافه یا اصلاح کردند ، از شهرهای بزرگ مانند نیویورک ، نیویورک. سیاتل ، واشنگتن؛ آتلانتا ، جورجیا پورتلند، اورگان؛ نشویل ، تنسی؛ شهر هوستون، ایالت تگزاس امریکا؛ و سانفرانسیسکو ، کالیفرنیا ، به شهرها و روستاهای کوچکتر در سراسر کشور.

باتلر همچنین احكام جدیدتری را پیدا كرد كه مخصوصاً برای جای دادن گاوها و سایر حیوانات مزرعه اضافه شده است. او می گوید که برنامه ریزانی که به کد اجازه می دادند مرغ ها را تغییر دهند ، احتمالاً بقیه کدهای کنترل حیوانات را نیز از نزدیک بررسی کرده اند. به عنوان مثال در کلیولند ، اوهایو ، از مدت ها قبل قوانینی در مورد این کتابها وضع شده بود که اجازه می داد در هر خانه دو بز ، خوک یا گوسفند مجاز باشد. پس از آنکه دستورالعمل کنترل حیوانات آن شهر در سال ۲۰۰۹ تجدید نظر شد.

در آن شهرهایی که در حال اصلاح یا اضافه کردن قوانین پیرامون دام ها بودند ، عامل اصلی تشکیل دهنده هایی بود که بیشترین نگرانی را داشتند – یا شاید بیشترین صدا را داشتند – در مورد تغییر تفکر آمریکایی ها در مورد غذا. در درجه اول ، با سرزنش کشاورزی صنعتی. و این در مورد گوشت نیز صدق می کند.

به عنوان مثال ، در اوکلند ، کالیفرنیا ، مدافعان دامداری شهری ادعا کردند که بز ، خرگوش و مرغهایی که در حیاط خانه پرورش می یابند “از نظر غذایی بهتر ، خوشمزه تر و انسانی تر از گوشت حاصل از تغذیه غلیظ حیوانات ” منابع غذایی بهتری “هستند “.  مدافعان گفتند که کود آنها باغ های میوه و سبزیجات را بارور می کند . و مزایای اجتماعی نیز وجود داشت.

به نظر می رسد در برخی موارد ، دام های شهری برای اسکان ساکنین که مدت ها در حومه شهر کشاورزی می کردند ، قانونی شده است.

سالهاست که در شرق آستین ، تگزاس – یک محله سیاه پوستان که اکنون در آستانه لطیف سازی قرار دارد – در حدود دو ده مزرعه شهری حق دارند مرغها را در حیاط خانه خود ذبح کنند.  طبق گزارشی گردشگران هر ساله هنگام بازدید از آستین ۱٫۳ میلیارد دلار صرف غذا كردند. برای مقایسه ، ارزش دلاری مواد غذایی محلی تولید شده به معنای واقعی یک هزارم این تعداد بود. در این گزارش آمده است: “بخش عمده ای از جذابیت بازدیدكنندگان این است كه غذایی كه آنها مصرف می كنند توسط یك منبع محلی كاشته ، فرآوری و یا تهیه می شود.” این شهر برای تأمین این تقاضا نیاز به تقویت کشاورزی محلی داشت.

امروزه نگهداری مرغ ، زنبور و بز در اکثر محله های مسکونی آستین مجاز است و ساکن با یک هکتار زمین می تواند تا ۱۰ مرغ در هفته بفروشد و از بین ببرد . گاو و خوک نیز مجاز نیستند ، در صورت بعید است که زیر ۲۰۰ پوند باشند.

سایر شهرها دلیل سست کردن قوانین در مورد دامهای شهری را آنچه ادعا می كردند هزینه ممنوعیت درخواست مجوز است ، عنوان كردند. در سال ۲۰۱۵ ، پیتزبورگ ، پنسیلوانیا مصوبه ای را تصویب کرد که به صاحبان خانه و اجاره کنندگان اجازه می داد تا به قیمت ۷۰ دلار مرغ یا بز پرورش دهند ، و قانون قبلی منطقه بندی کشاورزی شهری را که ۳۴۰ دلار هزینه داشت جایگزین کرد و به یک جلسه دادرسی سه تا چهار ماهه نیاز داشت. در آن زمان ، یک برنامه ریز اظهار داشت ، فقط ۱۳ نفر تحت آن روند مجوز دام شهری را دریافت کرده اند.

سان آنتونیو ، تگزاس ، همین کار را کرد. پس از آنکه کشاورزان شهری این شهر را به حذف مجوزهای استفاده از دام در سال ۲۰۱۶ هل دادند ، بر اساس یک بررسی ، ساکنان هر محله می توانند حداکثر هشت مرغ ، ۱۰ خرگوش و دو گاو ، گوسفند یا بز داشته باشند.

البته دلایل زیادی وجود دارد که باعث ترغیب این نوع رفتارها نمی شود. نگهداری دام از نظر حقوقی غالباً آزار دهنده است. باتلر دریافت که سر و صدا و بوی آنها منجر به ممنوعیت دام در شهرهایی مانند بالتیمور ، مریلند و ققنوس ، آریزونا می شود. کود و خوراک دام ها و موش صحرایی را به خود جلب می کند که ناقلان اصلی بیماری های واگیر هستند . شهر نیویورک یک رهبر واقعی در این جبهه بود. این امر ممنوعیت حیوانات مزرعه را در قرن نوزدهم آغاز کرد ، به دلیل مسائل بهداشتی مرتبط و بروز بیماری های مرتبط با کشاورزی شهری. از نظر برخی ، شکاف روستا و شهر بسیار واقعی است – و آنها دوست دارند که این راه را حفظ کنند.