سیاست گذاری ها در ایران به دنبال اثر رخنه به پایین رفته است دولت کسب درآمد کند تا بعد مردم از آن منتفع شوند در حالیکه اگر دولت بخواهد مردم را منتفع درآمدی گرداند نیاز به آن ندارد که دولت را در اولویت با مردم در کسب درآمد قرار دهد. این یعنی در ایران یک ساختار مافیایی وجود دارد که در راس آن منابع اولیه با اهداف شخصی گروهی برداشته میشود و سایر افراد قدرت که در راس نیستند از کسب درآمد از مردم مشغول هستند.

پس از فهم سیاست گذاری درست حمایتی، پایداری و استمرار آن سیاست گذاری تعریف و موضوعیت می یابد لذا یک که فکر شود در یک برهه یک سیاست گذاری انجام شود و گذار اتفاق می افتد چنین چیزی نیست..

سیاست مداران اصلی میتوانند نسبت به بازنگری در بازیگری مافیای اقتصادی و تصفیه مافیای اقتصادی از کسانی که صاحبان اصلی بانک ها نیستند ضمن حفظ منافع اقتصادی و سیاسی خود وکاهش ترس از تغییر ساختار اقتصادی ایران از ساختار مافیایی به ساختار حمایتی، تصمیم گیری کنند.

شاید بهتر آن باشد اگر قرار به امیدوار کردن باشد این مساله از طریق عملی که تولید کنندگان آن را مشاهده و دریافت می کنند واگذار شود.

لیبرال های ایرانی با لیبرال های آمریکایی فرق می کنند. لیبرال های آمریکایی چون حمایت از تولید در ماهیت درست را سیاست ضد لیبرال نمی دانند ضد مافیای اقتصادی هستند.

وزارت بهداشت برای کمک به جامعه برای عبور از شرایط فعلی به منابع مالی نیاز دارد. اگر منابع مالی نباشد کاری نمیتوان انجام داد و عجیب است که عده ای داستان ارتباط تورم با پول را باور کرده اند. داستان ارتباط تورم با پول داستانی است که تمام ماجرا را نمی گوید

این مساله به خوبی نشان میدهد بیش از نیمی از تحلیل هایی که از افزایش تورم میشود واقعیت ندارد و یا در کشورهای توسعه یافته واقعیت ندارد. اگر ایران به جای این نگرانی ها مانند دیگر کشورهای توسعه یافته متمرکز حمایت درست از تولید کنندگان میشد میتوانست بدون نگرانی آنچه از اهداف اقتصادی میخواهد فراتر از آن را دریابد.

تا زمانی که هدف گذاری اولیه، حمایت از تولید کنندگان داخلی نباشد و به طور مثال حمایت از تولید در جایگاه یک قید کوتاه مدت به صورت کوتاه مدت و موقت و یا از قبل اهداف اقتصادی شخصی سیاست مداران دنبال شود، این خود سیاست مدارن هستند که مانع ارتقاء درآمد سرانه کشور شده اند.

بین درخواست وزارت بهداشت و خواست بیان شده بانک مرکزی (کنترل تورم) تزاحمی برقرار نیست. منشاء تزاحم کسانی هستند که ترس از باب شدن حمایت بلاعوض و تغییر ساختار ایران در جهت اقتصاد مردمی دارند. آنها این تصور را دارند که استمرار منافع اقتصادی سیاسی مافیای سرمایه داری سیاسی، در عدم تغییر ساختار فعلی اقتصاد ایران است.

مساله عدم کنترل قیمت در نبود تکنولوژی در صنعت ایران خودرو نیست.باید دید ساختار ایران خودرو تا چد حد منطبق بر بینشی قرار دارد که حمایت های بلاعوض دولتی را نه برای تصمیم گیران اصلی آن بلکه برای بخش خصوصی مردمی جهت تحقیق و توسعه تجربی قرار دهد؟