پس از آنکه نظریه کوزنتس شکست خورد به نوعی در نظریه های توسعه رجوعی به نظریه توسعه شومپیتر شد. تا قبل نظریه های توسعه با توجیه نظریه کوزنتس هدف گذاری را رشد و در چارجوب مدل های نئوکلاسیک به دنبال رشد اقتصادی توام با توسعه بودند وقتی اثر رخته به پایین جواب نداد حال نظریه شومپیتر مطرح میشود و چون شومپیتر مدل برای توسعه نداشت بیشتر نظریه شومپیتر، مکتب وابستگی و دیدگاه های کئون لی را میتوان نظریه هایی دانست که از اهمیت عوامل غیر مادی کارآفرینی و تحقیق و توسعه و تحقیق و توسعه تجربی سخن می گویند. یعنی رجوع به نظریه شومپیتر در نظریه های توسعه این گونه دیده شد که هدفگذاری رشد دنبال نشود و به هدف گذاری های دیگر حالا هر کشوری به هر روشی میخواهد بپردازد. این روش ها بیان نشد و در نهایت باز هم مکتب وابستگی شکست می خورد ولی در بین نظریه های توسعه گنجانده میشود. بعد هم در نظریه های توسعه بازگشت به نئوکلاسیک ها انجام میگیرد و این بار از نظام قیمت های آزاد نیز صحبت میشود مدل رشد پل رومر میشود و تفاوتی که رخ میدهد این است که هدف گذاری مشخص است مدل تقریبا مشخص است (البته این که شرکت ها چگونه پس انداز کنند زیاد معلوم نمیشود) و عملکرد دولت اگر تا دیروز صحبت نمیشد که جایگاهی در نظریه توسعه ندارد (از دید اقتصاد توسعه) به وضوح آنچه در اقتصاد کلان بیان شد در نظریه های توسعه نیز بیان میشود. ایرادی به مکتب ای به نام مکتب نئوکلاسیک نمیتوان وارد ساخت. این مکتب پاسخ دهنده برای سوالات مطرح شده اقتصاد بود. و به نوعی تا زمانی که به این سوال که علت عدم همگرایی درآمد سرانه چیست که سوال اقتصاد کلان است پاسخ درست تر داده نشود همچنان نقد از مکتب نئوکلاسیک نیز نخواهد توانست خدشه ای به ادبیات موجود علم اقتصاد(اقتصاد خرد و اقتصاد کلان) وارد سازد و به نوعی مکتب نئوکلاسیک از ادبیات موجود علم اقتصاد محافظت خود را انجام داده است. نقص علم اقتصاد منجر به قربانی شدن نظریه های توسعه بدون چارچوب میشود و نقص نظریه های توسعه منجر به قربانی شدن کشورهای در حال توسعه و توسعه نیافته.

• دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
• پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
• پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.